Τί είναι αγάπη;

Ένα ερώτημα που καθημερινά σκέφτεσαι και σκέφτομαι.  Ένα ερώτημα που πολλοί τόλμησαν να απαντήσουν είτε γράφοντας τραγούδια, πολλά τραγούδια, είτε ποιήματα, είτε ταινίες. Εγώ αποφάσισα να προσπαθήσω να το απαντήσω γράφοντας ένα κείμενο. Και αν δέν το πετύχω δε γαμιέται; υπάρχει και το wikipedia.

#FAQ 1: και που ξέρεις εσύ , ένας 20χρονος τί είναι αγάπη;

Γιατί ξέρεις εσύ; 

Αγάπη είναι κάτι αόριστο. Είναι αόριστη ως προς τον ορισμό και τον χρόνο. Ως προς τον ορισμό, είναι λίγο έρωτας, λίγο ενθουσιασμός, λίγο πείσμα παραπάνω. Κατά βάθος κανείς δεν ξέρει τι είναι, κανείς δεν μπορεί να πει τι είναι. Όλοι όμως το νιώθουν.

Το νιώθουν με τον δικό τους τρόπο. Άλλος λίγο λιγότερο και άλλος λίγο περισσότερο. Το νιώθεις όταν μπερδεύεις τα λόγια σου όταν βλέπεις την αγάπη σου. Είναι ωραίο να το νιώθεις, είναι πολύ ωραίο. Και ίσως μου πεις οτι αυτό είναι έρωτας. Ε λοιπόν, ίσως αγάπη είναι ένας διαρκής έρωτας. Όταν από εγωιστής γίνεσαι αλτρουιστής, από αγενής ευγενικός, από ανυποχώρητος διαλλακτικός. Και όλα αυτά, μόνο με την αγάπη σου . Με κανέναν άλλο.

 Ίσως αγάπη είναι μια διαρκής ελπίδα. Μια ελπίδα ότι κάτι θ΄αλλάξει. Κάτι θα γίνει καλύτερο. Είτε αυτό είναι η καθημερινότητα σου, είτε ο άνθρωπος σου. Η καλύτερα, η ελπίδα ότι ο άνθρωπος σου θ'αλλάξει την καθημερινότητα σου. Έστω και αν αυτό δεν συμβεί ποτέ. Αυτή η ελπίδα , είναι η αγάπη. 

 Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως είναι και η έναρξη της αυτοκαταστροφής σου. 

Αγάπη είναι κάτι αόριστο. Είναι αόριστη ως προς τον χρόνο και τον ορισμό. Ως προς τον χρόνο , δεν μπορείς να την περιμένεις, δεν μπορείς να ελπίζεις σε αυτήν. Δεν μπορείς να ξέρεις καν αν θα έρθει.  Αν έρθει, δεν ξέρεις αν θα την καταλάβεις (βλέπε αόριστη ως προς τον ορισμό) και αν την καταλάβεις, δεν ξέρεις για πόσο θα διαρκέσει. Μπορεί να την συναντήσεις στα 9 και να διαρκέσει μέχρι τα 19 (εε 20) και ίσως δεν την συναντήσεις ποτέ. Το ζήτημα είναι ότι σε όποια ηλικία την βρείς, θα είναι το ίδιο δυνατή , με τα ίδια χαρακτηριστικά. Θα σου κάνει την ίδια ζημιά.  

Μεταξύ μας, θα σου έρθει. Απλά θα σου έρθει στην πιο δύσκολη μορφή της. Είτε μέσω φίλου , είτε μέσω γκόμενας φίλου και ούτε ΄γω ξέρω πως αλλιώς.  

Αν το σκεφτείς, αναλώνουμε περισσότερο απο το μισό της ζωής μας στην αγάπη. Είτε αυτή είναι για την μαμά σου, είτε για τον τετράποδο φίλο σου, είτε για τον άνθρωπο σου. 

Ίσως τελικά είμαστε φτιαγμένοι ν΄αγαπάμε. Όχι όμως και να μας αγαπούν.

Υ.Γ : πριν κάνω το τελευταίο τσεκ όσων έγραψα, πίστευα ότι έγραψα μια καλή απάντηση. Αφού έκανα το τσεκ, κατάλαβα ότι δεν έγραψα τίποτα. Δύσκολο πράγμα η αγάπη φίλε μου. Ακόμα και στο να εξηγήσεις τι είναι. 

Αγαπάτε (κατ)αλλήλους.

Μία μέρα μας χωρίζει απο το καλοκαίρι. Ας γράψω γι'αυτό.

Καλοκαίρι. Όλοι ίσως σκέφτεστε κάποια παραλία , ένα νησί με γκόμενες/γκόμενους παντού και όλη μέρα ένα ποτό στο χέρι. Εγώ πάλι, όχι.
 Εγώ σκέφτομαι βουνό. Σκέφτομαι την σταθερή μου παρέα τον Γιάννη, τον Αλέξανδρο, την Δήμητρα, την Ιωάννα, τον Πέτρο και τον Σωτήρη (πρόσφατα σε αυτή την παρέα μπήκε και η αδερφή της Δήμητρας , η Ελένη.) με τους οποίους εδώ και κάμποσα χρόνια περνάμε τα πιο ξέγνιαστα καλοκαίρια. Τι και αν είμαστε στα Σουδενά και κάνει κρύο τα βράδια; Τι και αν δεν έχει παραλία; Τί και αν δεν έχει πολλές γκόμενες; Τι και αν έχει μπαράκια να πιούμε ένα ποτό; Δε γαμιέται; Για όλα έχουμε λύσεις.
Θα φορέσω την ζακέτα μου και θα πάω να συναντήσω τα παιδιά στα σκαμιά και αν ξέχασε η Δήμητρα την δική της ζακέτα, θα της δώσω την δική μου. Θα κάνουμε ένα πρόχειρο σχέδιο για το τι θα κάνουμε το υπόλοιπο βράδυ. Σε αυτό το σχέδιο σίγουρα μπαίνουν τ'αστέρια. Σίγουρα θα ξαπλώσουμε στον δρόμο (ναι, θα λερωθούμε) και θα κοιτάξουμε τ'άπειρα αστέρια. Θα μετρήσουμε πόσα πέφτουν και θα κάνουμε ευχές. Και άμα λάχει, θα τραγουδήσουμε και κανά τραγούδι με την κιθάρα του Γιάννη. Συνήθως  το καλοκαιράκι (σε δική μας version φυσικά). Σίγουρα ο Αλέξανδρος θα νευριάσει με τα πειράγματα του Γιάννη. Αλλά μέχρι να αποφασίσουμε να πάμε βόλτα στο χωριό σίγουρα θα του έχει περάσει. Και όταν του περάσει, σίγουρα θα χορέψει με τον Γιάννη , την Δήμητρα και την Ιωάννα το πάμε καλοκαίρι. Τόσο απλά, τόσο όμορφα. Μόλις που ξημέρωσε και σιγά σιγά θα γυρίσω σπίτι μου. Όχι τίποτα άλλο αλλά αύριο, θα πάμε στην πισίνα και το απόγευμα θα συναντηθώ πάλι με τα παιδία για να παίξουμε βόλευ στο δικό μας "γήπεδο" , στην πλατεία.
FAQ #1 : μα καλά, υπάρχουν ακόμα αυτές οι διακοπές;
  Ναι, υπάρχουν. Και είναι οι καλύτερες.

FAQ #2: Γιατί στο χωριό και όχι σε νησί;
Μεγάλη ιστορία. Η ιστορία αυτή έχει όνομα Μαρία και Γιώργος. Η γιαγιά μου και ο παππούς μου. Εκτός απο μεγάλη ιστορία είναι και μεγάλες αδυναμίες. Απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου (κλασσική ατάκα)  , θυμάμαι αυτούς τους δύο ανθρώπους. Τον παππού μου να μου παίρνει μαρκαδόρους και μπλοκ ζωγραφικής και την γιαγιά μου, να μας φτιάχνει τηγανίτες μόλις ξυπνήσω με τον Αλέξανδρο. Και αφού φάμε τις τηγανίτες να πηγαίνουμε βόλτα στο χωριό. Ν'ακούω τις ιστορίες του παππού μου απο τον εμφύλιο και τις ιστορίες της γιαγιάς μου απο τα νιάτα της. Μπορεί να τις έχω ξανακούσει, αλλά  μία φορά ακόμα δεν θα μου κάνει κακό. Και μόλις βραδιάσει, να καθόμαστε στο μπαλκόνι . Να τραγουδάμε , να παίζουμε χαρτιά ,να τους λέω τα νέα μου και να γελάμε, να γελάμε πολύ. Και μόλις βραδιάσει αρκετά και έρθει η ώρα να φύγω..

-"Μην αργήσετε πολύ, έχω την έννοια σας".
-"Σταμάτα Γιώργο, άσε τα παιδιά να ευχαριστηθούν"

..δύο ατάκες που ακούω ολοένα και πιο συχνά καθώς μεγαλώνω. Ατάκες ανησυχίας που κατα βάθος τις αγαπώ και ας δυσανασχετώ. Τις αγαπώ όπως τους τσακωμούς τους για το πού είναι οι παντόφλες του παππού μου. Τις αγαπώ όπως τις αντιδράσεις τους όταν τους εξηγώ το Facebook ή τους λέω κάποιο κουτσομπολιό του χωριού ή της παρέας μου. Τις αγαπώ όπως τις συμβουλές που μου δίνουν για τις γκόμενες και τους φίλους μου. Να έχω πολλές και πολλούς.
Θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα (τέταρτη και τελευταία κλασσική ατάκα για απόψε) αλλά ελπίζω με αυτές τις συμπυκνωμένες ιστορίες να σ' έκανα να καταλάβεις γιατί στο χωριό και όχι στο νησί.

 Ίσως με αυτές τις συμπυκνωμένες ιστορίες, να έκανα και μένα να καταλάβω γιατί πέρασα ωραία  στην Σκόπελο, στην Αίγινα στη Νάξο(..) αλλά δεν πέρασα τέλεια. Γιατί δεν είχε την Μαρία και τον Γιώργο. Δεν είχε τίποτα που να θυμίζει τα δικά μου καλοκαίρια.

Και όσο καλοκαιριάζει, μου έρχονται ολοένα και περισσότερες εικόνες απο το χωριό μου, το καλοκαίρι μου. Και μου λείπει.

Καλό Καλοκαίρι
είτε είναι σε νησί, είτε σε βουνό είτε στην Αθήνα.

Frequently asked questions (FAQ)

-Τί είναι το FAQ;
Το FAQ ή αλλιώς ΦΑΚ είναι ένα μπλοκ για τα ερωτήματα που μας βασανίζουν καθημερινά (εξού και το FAQ)  για τα περισσότερα από τα οποία, η πιο συχνή απάντηση είναι το "δε γαμίεται" (εξού και το ΦΑΚ).

-Τι θα διαβάσω εδώ;
Δεν ξέρω. Ίσως κάποια σκέψη μου. Αν θες την κρατάς.

-Και αν οι σκέψεις σου δεν αρέσουν;
Δε γαμίεται;

So, enjoy the FAQ site of Life.